دنياي ما دنياي غروب آرزوهاست

كمي...

براي مهربان شدن به من كمي زمان بده

                              مسير بازگشت را خودت به من نشان بده

محبت نگاه تو مرا صدا نمي زند

                              فقط مرا نگاه كن به چشم من امان بده

كمي پس از رسيدنت به كوهسار زندگي

                              غرور را مچاله كن به دست آسمان بده

بيا و قلك مرا براي عشق خرد كن

                              عصاي دوستي بخر به دست ناتوان بده

دوباره كريه مي كند دل غزل به حال من

                              بهانه هاي خنده را به دست عاشقان بده

 دلم گرفته از دل هميشه با شتاب تو

                              براي مهربان شدن فقط كمي زمان بده

وقتي عاشق شوي راز دلت گفته نتوني

چقدر سخته خدايا

روز نوروز بچيني گل سرخ

بر سر راه نگار فرش كني

دلبرت بياد بپرسه كار كيست؟

تو براش گفته نتوني

چقدر سخته خدايا

دلبرت خنده كنه با دگران

تو بسوزي و براش گريه كني

دلبرت بياد بپرسه كه چرا؟

تو براش گفته نتوني

چقدر سخته خدايا

ا ز بديها اون زمون جدا بودي

يه زمون براي افسانه ي دل

واسه من اول و انتها  بودي

يه زمون دستاي توپل رسيدنو مي ساخت

ذره ذره ي دلم معني عشقو مي شناخت

يه زمون دار و ندارم تو بودي

از تو تنها  انتظارم تو بودي.....

ديگه نيستي اوني كه واسش مي مردم يه روزي

پشيمونم كه چرا دل به تو دادم يه روزي

تو مثل يه موج ساحل , من تو رو دريا مي ديدم

تو يه كلبه ي محقر , من تو رو خدا مي ديدم

با نگاهي توي چشمات, دنيا از چشمم ميفتاد

شايد اين گناه  من بود تو رو اشتباه  مي ديدم

اگه اون روز توي چشمات رقص نيرنگ رو مي ديدم

اگه آواي دروغو توي حرفات مي شنيدم

شايد هرگز تو خيالم بتي از  تو نمي ساختم

شايد هرگز من ساده دلو آسون نمي باختم

ديگه نيستي اوني كه واسش مي مردم يه روزي

پشيمونم كه چرا دل به تو دادم يه روزي........