دنياي ما دنياي غروب آرزوهاست

نميدونم توي دلت نسبت به من چه برداشتي داري

و كجاهاي دلت جا گرفتم و چقدر از اعتبار من پيشت مونده

من نرفتم و نرفته بودم كه نخام دوباره پيشت برگردم.

منم به هيچ چشم و دلي دل نبستم و به تو پشت نكردم.

همه برداشتها و حرفا جوري پيش ميره و ميرفت كه ما خواهي نخواهي گذشت روزگار

ميدوني پريروز كه نم نمك بارون مي اومد بخدا قسم يه جوري دلم گرفته بود كه داشتم مي مردم.

تو فكر كردي فاصله بين انگشتاي من پره. تو فكر كردي من اونقدر ... هستم

كه عشقي كه براش مردم و زنده شدم رو بزارم زيرپا و بعد شاد و خندون زندگيمو سر كنم؟

اگه اينجوري باورت بوده خيلي بي انصاف بودي

اونقده بيدار مي مونم تا وقتي خوابت ببره

وقتي مي خابي رويا هم ناز نگاتو مي خره

كابوسو زندون مي كنم خواب بدو مي سوزونم

مثل يه گنجشك كوچيك آروم بخواب مهربونم

چشماتو آروم هم بزار رو شاپر ابرا بشين

چشماتو آروم هم بزار من اينجا بيدار مي مونم

حافظ خواب تو مي شيم من و خداي خوب دل

چشماتو فردا مي بينم خوب بخوابي شبت بخير

و مي توني باز فقط مال من باشي؟؟؟

ميدوني موندم كه با چه كلمه ها و چه زبوني باهات حرف بزنم؟

كاش مي شد يه دنياي ديگه ساخت. كاش مي شد يه الفباي ديگه اي بنا كرد

و كاش مي شد و از زبون ديگه اي سخن گفت.

به خودت قسم حتي انگشتامم ياريم نمي كنن تا باز بتونم به راحتي تو رو صدا كنم.

يادته قراراي هر روزه؟؟

يادته لحظه شماريهايي كه براي به هم رسيدن داشتيم؟؟

يادته مرگ و زندگي هم بوديم؟؟

يادته يه روز از هم بي خبر نبوديم؟؟

يادته منو بايد پيش تو پيدا مي كردن و تو رو پيش من؟؟؟

يادته اونقدر دستامون تو دست هم بود كه حتي خودمون هم ترسيديم و از چشم بقيه اونارو از هم جدا مي كرديم؟؟

يادته لبامون در انتظار بوسيدن لباي همديگه بودن؟؟

يادته من و تويي در كار نبود؟؟

يادته – هر چي تو بگي.هر چي تو بخاي- جمله تكراري من و تو بود؟؟

يادته نامه هاي عاشقونه؟؟؟

يه سلام از توي وجود خسته يه آشناي غريبه

اول از همه از اين كه دير آپ كردم خيلي خيلي معذرت ميخوام

امروزم كه اومدم آپ كردم فقط واسه اين بود كه فكر ميكنم

شايد بشه دلو خالي كرد

شايد اين آخرين باري باشه كه آپ ميكنم

چون ديگه بريدم از زندگي ديگه شعراي ترانه هم واسه من آرامش بخش نيست

در ضمن از همه دوستاني كه با نظراتشون باعث دلگرمي من شدن كمال تشكر دارم

و در نهايت يه تشكر مخصوص هم از ترانه كه با شعراش توي اين پست

و پست قبلي گرماي خاصي به وبلاگم داد

دوستدارتون بيتا

پسرکي دو خط موازي بر روي تخته سياه کلاس کشيد....

خط اول به دوم گفت ما مي تونيم زندگيه خوبي داشته باشيم...

دومي قلبش تپيد و لرزان گفت بهترين زندگي رو....

در همين زمان معلم فرياد زد دو خط موازي هيچ گاه به هم نميرسن و بچه ها هم تکرار کردن...

دو خط موازي هيچ گاه به هم نميرسن مگر اينکه يکي از اون ها براي رسيدن به ديگري خود را بشکند..

حالا من خودمو شکستم.....

امروز واقعا باورم شد که تو به قلب آسمان رفته ای چرا؟

هدف من وصال بود نه خيال.من درتب التهابی ميسوختم

تو مرا نشناختی.با من بودی اما بيگانه. حرفهايم در قلب تو

زيرا روزی که گفتی شور زندگی را در چشمانم بخوان

يادمان باشد کز امروز جفايی نکنيم

يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق ز هر بی سر و پايی نکنيم

چرا تو دوست داری تو اشک تنهاييم بشم گم؟؟

دوست دارم٬برات کوچيکه اين همه وجودم

منم که باز ميگم بسته به توست بود و نبودم

زندگيمو دادی بر باد تو با شيرينی حرفات

منو ارزون فروختی به گناه بی گناهی

اگرچه دلم از حرفای سرد تو شکسته

باز اين ديوونه زندگيشو به تو بسته

عشقت را هرگز بازگو نکن!عشقی که هرگز به زبان نيايد مثل نسيم

بعدها مسافری بر سر راهش پيدا شد ساکت و نامرئی٬مثل باد و او

من در جستجوی تو نبودم٬تو را پيدا نکردم٬عطش من از تو نبود٬

واکنون٬خيزابهای سرد مرگ مرا در بر گرفته است و ضربتهای

به پايين نمينگری؟مرا نمی بينی؟نمی بينی که نابود ميشوم؟؟؟

تو را در بر ميگيرد.و من به تاريکی مرگ مينگرم و

تو را ميبينم و بار ديگر تا ابد تو را از

من دست دوستی ات را نميخواهم

کسی من را نمیپرسد کسی من را نميجويد

دلم در حسرت يک دوست

کدامين يار من را ميبرد تا انتهای باغ بارانی؟

کدامين آشنا آيا به جشن چلچراغ مهمان ميکند من را

تو که حتی شبی را هم به خواب من نميايی

تو حتی روزهای تلخ نامردی

نگاهت

التيام دستهايت را دريغ از من نميکردی

من امشب از تمام خاطراتم با تو خواهم گفت

من امشب با تمام کودکيهايم برايت اشک خواهم ريخت

من امشب دفتر تقويم عمرم را

به دست عاصی دريای ناآرام خواهم داد

همان درياکه بغض شکوه هايم

در گلوی موج خيزش زخم بر ميداشت

همان دريا که ميگفتی

تو را در من تجلی ميکند

گفتم:«زندگی من زندگی نيست.»

گفتم:«بالاتر از سياهی رنگی نيست.»

گفتم:«از بودن،از زيستن خسته ام.»

گفت:«يک بار هم شده به او بينديش.

گفتم:«کاش به دنيا نمی آمدم.»

گفت:«نه به دنيا آمدن دست توست،و نه از دنيا رفتن.پس طوری زندگی کن

منو ببخشين که حال شماها رو هم گرفتم...دست خودم نبود...

بايد خودمو يه جورايی خالی ميکردم...ولی هنوز خالی نشدم...پر پرم...

بيتا ناراحته...چيکار کنه؟؟؟

تنها نيستم

دروغ نميکَند

برگ و ميوه اش هميشه روست

اتاق خالی هاش را حتی به کلاغ هم ميدهد

و سايه اش را به هر سربدار خسته

خاموش نيستم

ترانه های ناخوانده را با درخت مشق ميکنم

آرزوهای ناسروده را

بيکار نيستم

زمزمه ميکنم

که کلاغ نشنود

وقتی در کنارم نباشی بهانه ای برای

سلام ای تنها ستاره ، تويی آسمونُ شب هام ،

از تو هيچ خبری ندارم ، بی تو تنهام خيلی تنهام

به خودم ميگم که ای وای،يعنی اين عشق يه سرابه

تا تو هستی من بهارم ، هيچ چيزی هم کم ندارم

دريغ از روزی که نيستی ، غصه دارم گريه دارم

ای ستاره قشنگم ، با تو من خوشبخت ترينم

کاش بدونی که اسيرم ، اسير چهره ماهت

عاقبت يه روز ميميرم ، واسه چشم سياهت

چشمات جادو کرده دل رو،تو خودت اينو ميدونی

وقتی که با تو حرف ميزنم مرا به مسخره ميگيری،چــــــــــــــــرا؟

از کدام ايستگاه سوار شده ای؟؟؟

باز تکرار همان سوال:از کدام ايستگاه؟

اين جواب من هيچ به درد راننده نميخورد،مگر نه؟

شايد پس از مرگ من فقط تويي