دنياي ما دنياي غروب آرزوهاست

من   بوسه  تو 

تو و تنهایی            من و عذاب

براي رسيدن به تو
پا پيش گذاشتم
خودم را قسمت كردم
تو را سهم تمام روياهايم كردم
انصاف نبود
تو كه ميدانستي با چه اشتياقي
خودم را قسمت ميكنم
پس چرا
زودتر از تكه تكه شدنم
جوابم نكردي
براي خداحافظي
خيلي دير بود
خيلي دير

روزي کـه دلـم پيش دلت بود گرو
دستان مـرا سخت فشردي کـه نرو
روزي که دلت به ديگري مايل شد
کـفـشـان مـرا جفت نمودي که برو

من تموم قصه هام قصه تــــــوست

                                                 اگه غمگينه اون از غصه تــــــوست       

يه دفعه مثل يه گل رفتی تو دست خزون

                                                 سيل بارون و تگرگ ميـومد از آسـمون

بردمت تــو گلخونه که نريزه روی سرت

                                                 تا يه وقت خيس نشه بشکنه بال و پرت

                        نشکنی زير تگرگ , نريزه از تو يه برگ

من تموم قصه هام قصه تــــــوست

                                                 اگه غمگينه اون از غصه تــــــوست       

يه دفعه مثل يه شمع داشتی خاموش ميشدی

                                                 اگه پروانه نبود تــــو فراموش ميشدی

آره پـروانـه شـدم کـه پرام سوخته شده

                                                 که آتيش دل تــو به دلــم دوخته شده

که بسوزه پر و بالم که راحت بشه خيالم

                                                 دارم از تو مينويسم تو که غم داره نگاهت

اگه دوست داشتی بگو تا بازم بگم برايت

                                                 انقده ميگم تا خسته شم , با عشق تو شکسته شم

مترسکا خبردار       آدمکا وفادار

فاصله بی نهايت      رفت به قيامت ديدار

نون کفتارتوروغن        سروصداقدغن

شعارای رنگارنگ      قشنگ وپوچ وداغن

صفوف بی انتها       يکی که بود مثل ما

از پله ی اولی            چطورپريد اون بالا

دستان پينه بسته     انگشتانی که مسته

غريبی بين کارتن         ازغم دنيا رسته

چشم ها بازودوخته لب      اطاقکی ازحلب

قلبی که سخت وسنگيست     هيچ نتوان کردطلب

دخترانِ بی فردا             حکم مردوزن جدا

نقش دل روی حباب        بازيچه های شيدا

کودک فکرِ پولِ خرد        دزداومدوزنشو برد

خط خطی های بی مغز      شعرانسانيت مرد

پل ها به شکل کندو           ميدن دعا وجادو

باهم يکی شدانگار            فال حافظ وگردو

قهقهه تا آسمون             گريه نمی ده امون

سوالهای بی جواب         فقط شدن فراوون

دل وسيروبی خبر          ساقه ی حق خورد تبر

قلم کشيدفرياد                منوازاينجا ببر

يه قدم تو يه قدم من        بياجاده رو بسازيم

يه غزل تويه غزل من     بيادل به غم نبازيم

توميدونی توميدونی       بی تومن يه درد تازه م

توخودت که خوب ميدونی توشدی ترانه سازم

واسه داشتنِ هميشهَ ت    من غرورموشکستم

ازهمه دل بستگی ها      حتّی ازخودم گسستم

توی لحظه های رفتن     کاش به يادمن توباشی

هی نگی قسمت مابود    نمی خوادآبی بپاشی

گفتی بايدبری امّا        می ری من تنهای تنها

درياهاروکم ميارم        برای گريه ی شبها

هميشه گفتم وگفتم       حرف من نرفتنت نيست

منوباخودت ببريا        بگو اون همسفرت کيست

من می خواستم باتوباشم باتو توراه وتو جادهّ

باتوتااوجِ يه پرواز      بادوتاپای پياده

باتبسمِ نگاهت           منودست به سرميکردی

نمی خوام بگی که شايد...می دونم برنمی گردی

دست من برآسمان            چشم هايم نگران

من خودِتنهايی ام               گرچه پيش ديگران

لحظه هايم پُرِغم                فردای من نيزمبهم

روزِقسمتِ اميد                  سهمِ من بود درهم

شعرهايم بی نفس             واژه هايم  در قفس

مثل روی ماسه ها              می نويسم چه عبس

خنده هايم بی رنگ             خسته از اين دلِ تنگ

گورِ احساسِ لطيف              مُردم ازاين همه سنگ

سفرم بی خاطره                 يادهايم پاره پاره

نيست تويه آسمونم             حتی يه تک ستاره

خوابِ شيرينم حرام              زهرِ يارِ بی مرام

تلخيه قصه ی من                 غصه های ناتمام

دمِ شيرينِ دعا                     توکجايی ای خدا

می روم به ناکجا                  تا ندی مرا دوا

بغض ترانه ميشکنه              وقتی که بارون می باره

چشمای خيس پنجره           تورو به يادم مياره

روزِ گره خوردنمون                يه روز ابريه قشنگ

بادوتادل پراز تپش                 مثل کفترای دلتنگ

من واسه توتوواسه من         يه همصدا يه همنفس

می شدکه باهم بمونيم        دوتايی حتی تو قفس

شکل پرنده می شديم         تورويا وخيالمون

سنگای ساکن وبخيل          بال وگرفتن ازمون

يکی بوديم به اسم ما          ساده بوديم رنگ بلور

غافل که ازکنارمون             ابرسياه ميکردعبور

غرق می شدی توچشم من      من مستِ مست ازيک نگاه

درآرزوی پرزدن                  کبوترانِ بی گناه

شايدکه دورازاين جاها         عشق می تونست معنا بشه

موجِ بيرحم کاری ميکرد        ماهی ازآب جدا نشه

حکمِ تورفتن تاابد               حکمِ من اما تويه حبس

آخريه روزی ميشکنم          هرچی که داره چفت وبس

کاشکی بازم بارون بياد       ما همو پيدا بکنيم

چتروبديم به دست باد        باز يه ترانه بخونيم

واسه رسيدن به نگات                می شم اسيرودربه در

به ناز اون دوتاچشات                 ماه وميذارم پشتِ سر

به خاطرداشتن تو                    کوه می ذارم روی کوه

بغض وميدم به دست باد            غم روميارم به ستوه

توآسمونِ غصه هات                 ابرارو بی تاب می کنم

برای گرميِ دسات                    زمستونوخواب ميکنم

پرمی کشم تااوجِ عشق              درانتظارت ميشينم

واسه نگينِ پيرهنت                    صدتا ستاره می چينم

بودنِ تويعنی اميد                      حضورِتو يعنی نفس

برای صبحِ خنده هات                 شب روميذارم توقفس

کلامِ توشعرمنه                        صدای تو آهنگِ ساز

به شوق توميخوام بشن            ترانه هام پرازنياز

خونه پرازهوايِ توست               انگارکه باغی از گُله

برای عطر تنِ تو                        ميشکنم هرچی پُله

کنارِلحظه های تو                     من فرصتِ دوباره ام

تو ساعتِ تنهاييات                  هم شمع وهم پروانه ام

اگه خيالت نباشه                   از تهِ قلبم می پوسم

به حرمتِ وجود تو                   روی زمين رو می بوسم

يه قدم تويه قدم من بيا جاده روبسازيم

يه غزل تويه غزل من بيادل به غم نبازيم

يه صداتويه صدامن بياسازبشيم وآهنگ

بياموسيقيِ گل شيم واسه پروانه ی دلتنگ

يه سفرتويه سفرمن بيا لحظه ی وصال شيم

شکل عشقبازيِ مرغابياجفتِ بی مثال شيم

يه طرف تويه طرف من بياردبشيم ازانکار

واسه رفتنورسيدن بيابگذريم ازاجبار

يه بهارتويه بهارمن بيابشکفيم ازاحساس

بمونيم توخاطرِهم مثل عطرگلهای ياس

يه هواتويه هوامن بيا ابربشيم بباريم

روکوير دلخوشی ها دونه ی صفا بکاريم

يه عطش تويه عطش من بيا غرق بوسه ها شيم

توهياهوی تلاطم بياموجِ بيصداشيم

يه طرف تويه طرف من بيا ردبشيم ازانکار

واسه رفتنورسيدن بيابگذريم ازاجبار

يه قسم تويه قسم من بياعهدبشيم وپيمون

يه حکايتِ دوباره بايه ليلی با يه مجنون

يه قلم تويه قلم من دفترِتازه بياريم

روی ديوارِجدايی بيا پنجره بذاريم

يه نفس تويه نفس من بياشعربشيمو آواز

توکتابِ قصه هامون بياباعشق بشيم آغاز

يه طرف تويه طرف من بيا ردبشيم ازانکار

واسه رفتنو رسيدن بيا بگذريم ازاجبار

من تمام روزها دقيقه ها ثانيه ها مسافر شهرغمم

                                                  من باتمام گفتن خنديدن گريستن بی تو کمم

من باتمام علت باپاسخ وباتوجيه درحيرتم

                                              من باتمام فرصت باوقت با فراغت درعزلتم

من با تمام گم شدن پيدا شدن رسواشدن مانوسم

                                       من درتمام خاطرات درخيال ودرگمان يادتورا می بوسم

من باتمام پندها موعظه ها ونکته ها غريبم

                                    من باتمام سادگی دلدادگی از ذره ی مهرت چه بی نصيبم

من باتمام رافت عطوفت ومحبت با هر بدی سرکردم

                                       من باتمام راندن نخواندن ونماندن نزدتو برميگردم

من باتمام ازدحام بااين همه آشنايی ازديگران تنهاترم

                                             من باتمام ديواردرقفس يادرحصاربه بام توکبوترم

من باتمام بودن ايستادن ونرفتن بازراهيِ ذيوانه ام

                                             من باتمام دوستی قرابت ميدانم درنظرت بيگانه ام

من باتمام اصرارباخواهش وباتکرارآری چه سخت شکستم

                             من باتمام ديرشدن اسيرشدن باپيرشدن به پای تو نشستم

نگاه کن که غم درون ديده ام

چگونه قطره قطره آب می شود

چگونه سايه سياه سرگشم

اسير دست آب می شود

نگاه کن .

تو آمدی از دورها و دورها

ز ســرزمين عطرها و نورها 

نشانده ای مرا کنون به زورقی

ز عاجها , ز ابر هـا , بلورهـا

چه دور بود پيش از اين زمين ما

به اين کبود غرفه های آسمــان

کنون به گوش من دوباره ميرسد

صــدای تــو

صدای بال برفی فرشتــــگان

نگاه کن که من کجا رسيده ام

کنون که آمديم تا به اوجها

مرا بشوی با شــراب موجها

مرا بپيچ در حرير بوسه ات

مرا بخواه در شبان دير پا

مرا دگر رها مکن

مرا از اين ستاره ها جدا مکن

مرا دگر رهــا مکن

مرا دگر رهــا مکن

من پا به پای آفتاب     من دست به دست مهتاب

شايدبسوی فردا          شايدبسوی سراب

باکوله باری بردوش    باخاطرات مخدوش

گذشتن از آرزو          باصداميدخاموش

رويای نازپرواز        شکست پرهای باز

به جای هراسارت      باکوچ گشته دمساز

رنگ غروب دريا       فاصله ی من ازما

شب هم سحرشدولی      صبح طلوع غم ها

قدم قدم دوراهی        بدون هيچ گناهی

غرورموج بيرحم      بيرون از آب شدماهی

ازيادها گسستن       درتنهايی نشستن

به خاطر آينه         سکوت هارا شکستن

برای دردگفتن        ميونه جاده خفتن

سفربسوی خويشتن   به بی نشونی رفتن

رفتن يعنی سرانجام   ترانه های ناکام!

قلم چه سرمی گرده   تودست مردم خام

اين در مکتب عشق روا نيست ای همه ی من

عزيزم : نام تو بر دلم خالکوبی شده تا فراموشت نکنم . بعد از مرگ به تابوتم نگاه کن ، تابوت

نازنين من : همچون نفس کشيدن تو را بخاطر می سپارم

يک هفته ديگه هم بدون تو گذشت .

چرا وقتی می خوايم بريم تو رويا چشمامونو می بنديم؟؟!!!!

چرا وقتی می خوايم فکر کنيم .. .

چرا وقتی می خوايم تصور کنيم...

چرا وقتی می خوايم کسی رو ببوسيم ؟؟!! چرا ؟؟!!!!!!

گفتي دوستت دارم. قلبم تندتر از هميشه تپيد، لبخند زدم

و باورت کردم با اينکه مي دانستم لبهایت دروغ مي گويند.
با صدايت مرا نوازش کردي، تپش قلبت را حس کردم،

مهربان و پاک بود. در آغوشت غرق محبت شدم. به تو تکيه کردم و آرام شدم.
نگاهت مهربان بود و صدايت آرامش، دستانت بخشنده و بويت بوي بهار عشق.

با تو احساس امنيت مي کردم . احساس زيبايي،

احساسي که مرا از تمام بي رحمي ها و بدي ها حفظ مي کرد.
روز تولد عشق قلبم را به تو هديه دادم که دستت را به من بدهي

تا يکي شويم و پرواز کنيم تا بي کرانه ها.

دلم براي کسي تنگ است که گرچه قلب کوچکم راربود ، اما عشق را به من هديه داد . دلم براي کسي تنگ است که ميدانم حتي لحظه اي از عمرش رابراي فکرکردن به من هدرنداده است . دلم براي کسي تنگ است که با اوبودن برايم بسيار ، بي او بودن برايم اندک ، وبه فکر اوبودن برايم بس است . دلم براي کسي تنگ است که ميدانم که مي داند دوستش دارم

بچه بودم تو نبودی شبا زود خوابم می برد

 
دل كوچيكم فقط غصه بازی رو مي خورد

بچه بودم چه قدر صاف و رون مي خنديدم

خوبيش اين بود كه از کسی حرف بدی نمی شنیدم

بچه بودم همه هم مثل خودم بچه بودن

 
نرم و ساده مثل شنهای کنار ساحل

بچه بودم خبر از تو خبر از دروغ نبود

فکر و خیالم پریشون نبود

بچه بودم همه چي درست می شد ، سخت نبود

هيچكی اندازه ی من اونروزا خوشبخت نبود

بچه بودم كسي بي خود منو اذيت نمی كرد

مثل تو ميون بازيا خيانت نمي كرد

بچه بودم عالمی بود آخه عاشق نبودم

از دست چشمای تو ، تو حسرت دق نبودم

بچه بودم دلمو هنوز كسی نبرده بود

هنوزم خدا اونو دست خودم سپرده بود

بچه بودم كسي مثل تو باهام بد نمی شد

بی توجه از كنار رؤياهام رد نمی شد

 بچه بودم خبر از خواهش و التماس نبود

لا به لای دفترام ،‌ جز دو تا برگ ياس نبود

بچه بودم انقدر از سادگيا دور نبودم

 واسه گوش دادن به تو ، انقدر مجبور نبودم

بچه بودم دلم از هيچكسي ناراضي نبود

فكر و ذكرم پيش هيچ چيزی به جز بازی نبود

بچه بودم بيشتر از اين زمونا در می زدن

اون روزا بزرگترا بيشتر به هم سر می زدن

بچه بودم قلبای تو دفترم حقيقی بود

 روی دفتر خاطراتم عكس گل و پروانه بود

بچه بودم روزای هفته شبيه هم نبود

حواسم پهلوی اينكه چي بهت بگم نبود

بچه بودم شادی پر بود تو دل بادكنكم

آخر اون روزا كسي بود كه بياد به كمكم

بچه بودم اگه مثل حالا مجنون مي شدم

از بزرگ شدن واسه ابد پشيمون می شدم

کاش همیشه بچه بودم

به چشمانت قسم بی تو دلم تنهاست باورکن

برايم روز و شب چون شب يلداست باور کن

دل دريايی ام را برنگاه آبی ات داده ام

نگاه من پر از دلشوره درياست باور کن

نيازی نيست تا آنکه بگوييم عاشقت هستم

همه چيز از نگاه آبی ام پيداست باور کن

 تو که عاشق نبودی تا بدانی حجم دردم را

چنان خوب و عزيزی از برای من که نام تو

برای اين دل مجنون همان ليلاست باور کن

تو رفتی و پس از تو ای بهار آرزويم

هنوزم عاشق تو بی کس و تنهاست باور کن

تنهاتر از هميشه:بیتا